Marjolein Hoogendam kan na drie jaar pijn en ellende eindelijk weer lachen en genieten van het leven.
Marjolein Hoogendam kan na drie jaar pijn en ellende eindelijk weer lachen en genieten van het leven. (Foto: Joop van der Hor)

Hoe is het met doodzieke Marjolein?

Nissewaard/Ridderkerk - Op 5 januari 2018 werd in deze krant een oproep gedaan om geld te doneren voor de doodzieke Marjolein Hoogendam. We zijn een jaar verder. Hoe is het met de bedlegerige jonge vrouw? Is er genoeg geld gedoneerd en is de stamcelbehandeling aangeslagen?

"Een gelukkig nieuwjaar voor Marjolein?" zo kopte Weekkrant de Botlek. Met blijdschap en vol dankbaarheid kan Marjolein zelf volmondig 'Ja' zeggen. Na een tweetal stamcelbehandelingen, is de nu 29-jarige Ridderkerkse zodanig hersteld van de gevolgen van een medisch verwaarloosde ziekte van Lyme, dat ze zelf in haar autootje naar Spijkenisse is gereden, de stad waar het na een wanhopige oproep door haar broer Sjors en schoonzusje Wendy, precies een jaar geleden allemaal begon.

Frankfurt

Lezers doneerden massaal en met eigen en geleend geld kon in de private Infusiokliniek in het Duitse Frankfurt gestart worden met het inbrengen van ruim 82 miljoen stamcellen, een behandeling welke tot op de dag van vandaag niet in Nederland wordt aangeboden of vergoed. Ze oogt sterk, maar al na enkele minuten stromen de tranen over haar wangen; "ik moet weer opnieuw ontdekken wie ik ben, wat ik kan en wat ik wil."

Fut was er helemaal uit

Ze realiseert maar al te goed dat ze de dood in de ogen heeft gekeken. "Ik wilde niet dood maar na jaren doodmoe te zijn geweest dat ik zelfs niet meer uit mijn bed kon komen, heeft mijn leven wel ontzettend veranderd. De fut was er helemaal uit. Als mijn flesje water op de grond viel dan raapte ik het niet op. Ik kon het gewoonweg niet. Maar met hulp van alle lieve mensen om mij heen heb ik het gered. Ik geniet nu anders dan voorheen van het leven maar ben nog wel heel emotioneel. Ik kan huilen bij het zien van een straaltje zon door de gordijnen of een vogeltje dat fluit. Ik loop nu bij een psycholoog en moet met regelmaat terug naar de kliniek, maar ik ben zo ontzettend dankbaar voor het leven. Ik kan weer functioneren waar ik 3 jaar lang slechts adem haalde omdat dit automatisch ging."

Boos op medici

Maar Marjolein is ook boos. Boos op artsen en professoren die haar 13 jaar lang hebben laten zoeken naar waar haar chronische vermoeidheid vandaan kwam. Het zou 'tussen haar oren zitten'. Tegen iedereen die het aangaat zeg ze: 'Luister niet naar artsen die alleen werken volgens protocollen, maar luister vooral naar je eigen lichaam. Ik voel mij enorm in de steek gelaten door de Nederlandse medici, uitzonderingen uiteraard daargelaten.Voor één arts was ik zijn 'speciaaltje'. Hij heeft altijd in mij geloofd en mij verder geholpen. Maar in het Radboudziekenhuis in Nijmegen werd in gezien als een aanstelster en keerde men zich tegen behandeling in Duitsland."

Chauffeuse

Marjolein is op de dag van het interview in de wolken: "Vandaag ben aangenomen als chauffeuse bij een BSO in Zwijndrecht, ik ben zo ontzettend blij en dankbaar. Ik leef weer!! Wie meer wil weten over Marjolein en haar strijd tegen de ziekte van lyme: Mijngevechttegenlyme.nl

(Tekst en foto: Joop van der Hor)

Shopbox

Meer berichten