Zijn moeder verbood hem om te varen. Op eigen kracht heeft hij de weg naar de zee gevonden.
Zijn moeder verbood hem om te varen. Op eigen kracht heeft hij de weg naar de zee gevonden. (Foto: Patricia van den Blink)

'Ik ben geboren om te varen'

Adrianus Barnhoorn werd in 1934 geboren in de Zuid-Hollandse kustplaats Katwijk en groeide op in een hervormd gezin met 6 kinderen. Zijn vader was aardappelverkoper, zijn moeder huisvrouw. Adrie, zoals iedereen hem kent, had één grote droom: varen. Zijn moeder wilde daar echter niks van weten. Maar het bloed kruipt toch waar het niet kan gaan, en de nu bijna 85-jarige Adrie, weet op eigen kracht de weg naar het wassende water te vinden en laat hiermee zijn droom uitkomen.

door Patricia van den Bink

Zuidland - Adrie krijgt dan wel een verbod op varen, maar hij moet toch een beroep leren. Zo komt hij in de leer bij Bakkerij De Kort in Katwijk. Zijn 3-jarige bakkersopleiding sluit hij af met het maken van een suikerpaleis als examenopdracht. Het werk als bakker bevalt hem echter niet. Hij droomt nog steeds van de zee. Oudejaarsdag 1951 zal een keerpunt zijn in zijn leven. Adrie: "Ik moest oliebollen naar de rederij brengen. De vrouw die de oliebollen aannam was erg boos op mij, omdat ik te laat was. Ik zette die doos met oliebollen boven op haar borsten en riep: Dit is de laatste keer dat ik bakker ben." Vastbesloten gaat hij terug naar huis. "Maandag ga ik varen", zegt hij tegen zijn moeder. "Gaat je nooit lukken. Je hebt geen vaarbewijs geen vaarboekje en geen paspoort", was haar antwoord.

Met een bezoek aan het gemeentehuis en het zetten van een valse handtekening weet hij echter alle benodigde papieren te krijgen. "Vroeger ging dat allemaal wat gemakkelijker", weet hij. En zo begint op een haringschip zijn vaaravontuur. "Ik ging varen op de Logger. Ik vond het super", weet hij nog. "Van zeeziek had ik geen last. Twee dagen voordat ik ging varen wel, maar op de boot niet", gaat hij verder.

Drie jaar later roept de dienstplicht en hij verruilt de haringboot voor een marineschip. "Ik voer op marinefregat de "Wolf" en moest vaarbewijzen controleren." Dan ontmoet hij Derkje(Ditta), de vrouw met wie hij in juni 60 jaar getrouwd is. "Ik had toen nog verkering met een ander, maar die wilde de dienstplicht ontlopen door naar Canada te emigreren", vertelt Ditta. "Ik moest maar meegaan naar Canada, maar daar had ik helemaal geen zin in". "Ik kende haar toen al", gaat Arie verder. "En toen ze langskwam tijdens de bloemencorso werd ik verliefd en dacht toen: Met jou ga ik trouwen."

Ditta wil echter geen man die vaart en daardoor wekenlang van huis is. "Dan hoef je van mij niet meer te komen", krijgt Adrie te horen. Adrie kiest uiteindelijk voor de liefde, maar kan het varen toch niet laten. Hij wordt troubleshooter en is meer thuis. Adrie en Ditta krijgen een flat aangeboden in Hoogvliet en na 7 jaar verhuizen ze naar Zuidland, waar ze nu 30 jaar wonen. Adrie is inmiddels al heel wat jaartjes met pensioen en heeft jarenlang vrijwilligerswerk gedaan. "Ik heb 15 jaar iedere zaterdag met SOOS SLAND' voor de jeugd geholpen en vrijwilligerswerk gedaan voor kindertehuizen in India en Suriname. Vooral dat laatste heeft mij heel veel energie gekost. "Tegenwoordig leidt Adrie een rustig leventje in Zuidland en geniet van zijn oude dag. "Ik begrijp niet dat ik vroeger zo actief was", lacht hij. "Ik voel mij zeker een gezegend mens."

Meer berichten